§ 3.

Скарачэнне колькасці акруг у 1927 г. было праяўлен- нем не толькі тэндэнцыі ўзмацнення ролі раёнаў і сельсаветаў ў дзяржаўным кіраўніцтве, якая намецілася, але і па сутнасці пачаткам ліквідацыі акруговага дзялення наогул.

XVI з\' езд ВКП(б), які адбвіўся ў чэрвені—ліпені 1930 r., ухваліў курс на скасаванне ў CCCP акруг і ўмацаванне раёнаў «як асноўнага звяна сацыялістычнага будаўніцтва ў вёсцы». Ліквідацвію акруг затым узаконіла пастанова ЦВК і CHK Саюза CCP. Аналагічную паста- нову прынялі ЦВК і CHK Беларускай CCP.

Пасля ліквідацвіі акруг у Беларусі засталася двух- звёнавая сістэма мясцовых органаў. Калі раней функцыі кіравання размяркоўваліся паміж цэнтральнымі, акру- говымі, раённымі і сельскші органамі, то цяпер дзяр- жаўны апарат істотна скараціўся. Амаль 100 раёнаў рэспублікі кіраваліся непасрэдна з цэнтра, што, несум- ненна, ускладніла работу ўрада і наркаматаў.

Правы і функцыі акруговых выканкомаў перайпші да раённых і гарадскіх Саветаў. Пашырьшіся правы селвскіх Саветаў. Работнікі бвшвіх акруг былі накіраваны на ўмацаванне раённых савецкіх і партыйных органаў. У гэтьш заключалася адна з галоўнвіх мэт рэформы.

У снежні 1930 г. сесія ЦВК БССР прыняла яшчэ адну спецыяльную пастанову, якая датычьшася рэарганізацыі кіравання. У дакуменце давалася \'тлумачэнне праве- дзенных змен, у выніку чаго ліквідаваліся акругі.

Скасаванне акруг выклікала перабудову работы цэн- тралвнвіх рэспубліканскіх органаў, якім неабходна было ўстанавіць непасрэдную сувязь з раёнамі і аператыўна кіраваць імі. Усё гэта патрабавала змянення формаў і ме- тадаў кіраўніцтва мясцовым апаратам з боку ЦВК, урада, народных камісарьштаў і інтттых цэнтральных рэс- публіканскіх органаў.

Неўзабаве істотньш змены закранулі межы раёнаў. Як асноўнае звяно сістэмы мясцовых дзяржаўных органаў, на якое бьші ўскладзены задачы па кіраўніцтву пе- раўтварэннямі ў вёсцы, раён павінен быў мець найбольш мэтазгодную тэрытарыяльную канфігурацыю.

У ліпені 1931 г. ЦВК і CHK рэспублікі прынялі пас- танову